Colette

'Hi Liv.' 'Hi Col.' Stilte. Ik ging op de tweepersoons bank bij de openhaard zitten en krulde me erin op. 'Hoe was je schooldag.' zei Liv die precies op dezelfde manier in haar stoel zat. 'Saai. Ergerlijk. Zeer ergelijk eigenlijk. Hele frustrerend. En zéér simpel. Het niveau is hier echt lager dan thuis. Ik bedoel ma-' 'Ho. Niks over thuis als het niet over dit huis gaat. Hier woon je nu. En dat is het.' Ik keek eventjes verbaasd naar Liv. 'Heeft mama gebeld?' vroeg ik toen droog. 'Hè? Was dat zo duidelijk dan?' zei Liv. Ze fronste haar wenkbrauwen. Ik grijnsde. 'Ja. Echt wel. Je doet alleen maar streng als mama heeft gebeld. Alsof je dan opeens de taak ziet om mij goed op te moeten voeden of zoiets.' Liv glimlachte. 'Misschien is dat ook wel zo.' Toen bleef het stil. Ik pakte een boek die naast de bank lag. Die bank was nu al, binnen een week, mijn vaste bank geworden. Ik vond hem gaaf. Ik zuchtte even. Ik had gelogen net. Ik had school niet afgemaakt vandaag. Ik was na het eerste lesuur vertrokken. Gespijbeld. Dat had ik thuis gewoon nog nooit gedaan. Correctie. Thuis in Frankrijk. Zucht. Ik hield het vandaag gewoon niet uit. Ten eerste had ik, sinds die jongen in de bus naar me had gekeken, steeds het gevoel gehad alsof ik bespied werd en alsof er steeds een paar ogen was dat me volgde. Het had me zo de kriebels gegeven dat ik er bijna paranoïde van was geworden. Het zou wel aan mij liggen. Dat deed het toch altijd. Ten tweede werd ik uiteindelijk toch een beetje gek van alle blikken die me de hele tijd achtervolgden, al had ik eerst toch echt beweerd dat ik het niet erg vond. Ik keek naar mijn maillot. Morgen misschien toch maar iets anders proberen. Ik was naar het park gelopen en had daar de hele ochtend en middag gezeten. Een beetje gekeken naar de verliefde stelletjes die heen en weer liepen om dan zoenend op een bankje te belanden. Ook liepen er ontzettend veel meisjes rond met een kinderwagen die er veel te jong uitzagen om met een kinderwagen te hoeven lopen. Tienermoeders.. Hm. Nog een bezoeker: Honden. Heel veel honden. Oké. Ik was misschien wat ironisch ingesteld. Misschien zelfs sarcastisch. Maar hoe negatief ik ook over het park doe, ik vind het er fantastisch. Ik zou het Liv niet zeggen . Daar zou ze alleen maar ongerust om worden. Toen ging de deur open en kwam er een meisje zachtjes naar binnen lopen. 'Hé, Sharon.' zei Liv vrolijk. 'Dag mevrouw Smith. Dag Colette.' zei ze. Ze glimlachte naar me. Ik glimlachte wat stijfjes terug. 'Sharon, hoe vaak heb ik nou al gezegd dat je me gewoon Liv moet noemen, of desnoods Olivia.' Liv trok er zo'n zuur gezicht bij dat Sharon en ik er allebei van in de lach schoten. Omdat Liv zo'n groot huis had verhuurde ze ook kamers. Er was op het moment een huurder. En dat was Sharon. Ze zat bij mij op school. In de zelfde klas zelfs, wat veel vakken betrof. Ik wist niet wat ik van haar moest vinden. Aan de ene kant vond ik haar heel aardig. Maar eigenlijk wilde ik geen vrienden maken hier. 'Het spijt me.. Uhm.. L-Liv..' zei Sharon. Je kon zien dat ze het echt raar vond om het te zeggen. Ik glimlachte. Ik was eraan gewend, maar het leek mij ook best eng om een wild vreemde gewoon zomaar 'Liv' te noemen. 'Wilde je wat vragen?' vroeg Liv haar. Sharon stond nog steeds vlak naast de deur, alsof ze eigenlijk het liefst weer naar boven zou rennen. 'Uhm.. Nee. Ik dacht, laat ik hier maar eens gaan zitten. Aangezien ik toch geen huiswerk heb enzo..' zei ze. 'Je kunt daar wel gaan zitten, naast Colette. Toch Col?' Liv keek me aan. Even een strenge blik. 'Oh, ja. Natuurlijk.' Ik haalde snel mijn voeten van de bank en legde het boek aan de kant. Sharon ging wat onzeker naast me zitten. Ik kon in haar ogen zien dat ze zich afvroeg waar ik vandaag geweest was. Ik hoopte dat ze aan mijn blik kon zien dat ik niet wilde dat ze ernaar vroeg.