Colette

Na een gesprekje met Liv was ik naar boven gegaan. Ik zou nog kijken of ik huiswerk had, had ik gezegd. Ik wist eigenlijk niet wat mijn huiswerk was. Ik was immers niet op school geweest. Maar goed. Ik startte mijn laptop op en pakte hem op en zette hem op mijn bed neer. Ik ging er in kleermakerszit voor zitten. Ik wachtte nogal ongeduldig, al wist ik niet echt waarom. Toen de computer eindelijk was opgestart -hij was oud, maar toch hield ik heel veel van hem. We hadden samen veel meegemaakt- opende ik mijn mailbox. Drie postvak ik. Ik zag het mailtje meteen, maar wist dat als ik het als eerst zou lezen het totaal mis zou gaan. Dan zou ik de rest niet meer kunnen lezen. Ik opende dus eerst de twee andere mailtjes. De eerste was een nieuwsbrief van mijn favoriete kleding winkel van thuis. Ik las het door en slaakte verschillende zuchten bij het zien van de te coole kledingstukken. Ik wilde ze in het echt zien. Ik wilde ze aanraken. Aaaaaargh. Het tweede mailtje was van een of ander iemand die een virus had en die wel vaker mailtjes stuurde. Ik blokkeerde het persoon en zette het in mijn ongewenst lijst. Toen klikte ik verwachtingsvol op het derde mailtje. Ik las het vol spanning.

Ma chere Col*


Ik mis je. Oké. Dat moest er sowieso even uit.
Maar over je mailtje. Is het echt zo erg? En waarom dan? Zijn er geen aardige mensen op je nieuwe school? Is het gewoon een irritant stinkend rothok? -Oké. Dat zijn alle scholen, maar goed.- En is dat het niet het geval, wat is er dan aan de hand?
Bij ons op school is het ook niet super. Maar.. Ach.. Ik moet je iets vertellen. Je weet nog wel dat ik die jongen leuk vond, toch? Francis. Weet je het nog? Ach ja. Nou.. We waren gister dus op een feestje en.. Nou. Hij vind mij ook leuk-

Verder hoefde ik niet te lezen. Ik greep mijn mobiel van mijn nachtkastje en typte het nummer in dat ik uit mijn hoofd kende. Toen de mobiel twee keer over was gegaan werd er opgenomen door iemand die keihard 'COOOOOOL' in mijn oor schreeuwde. 'MEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER' schreeuwde ik zomogelijk nog harder terug. Toen begonnen we opeens kris kras Frans tegen elkaar te praten. We kletsen over Francis en over hoe het ging en we waren zo enthousiast dat we zo een halfuur verder waren.

*Dit is al vaag Frans dus ik zal de rest maar niet in het Frans gaan doen geloof ik.. Al vind ik dat best cool