Sharon

Ik gooi de tas in de hoek van de kamer. Heerlijk, even geen ouders en broertjes en zusjes om me heen. Dit zou vaker zo moeten zijn. Nee, ik mag niet zo denken. Over een week mis ik ze heel erg en dan wil ik waarschijnlijk niets liever dan terug naar huis. Maar die optie is nu eerst ver van mij verwijderd. Gelukkig heb ik mijn computer mee kunnen nemen, en ik hoop dat alle instellingen nog steeds gelijk zijn. Ik heb geen zin om eerst nog een half uur te moeten prutsen om de computer weer normaal op gang te krijgen. Als ik binnen twee minuten het bureaublad er al voor heb slaak ik een zucht van verlichting. Ik klik op de logo van het internet en bedenk alvast wat ik ongeveer zal schrijven op het forum. Maar vooral waar ik het zou moeten plaatsen. Mijn stukje wordt uiteindelijk geplaatst bij het kopje levensperikelen, wat ik er zelf wel bij vind passen. Dit staat erin:
De eerste dag dat ik alleen ben. Nou ja, alleen, ik zit hier met nog een meisje in dit huis; Colette. Ik heb nog niet goed met haar gesproken. Alleen op school hebben we een paar woorden uitgewisseld maar dat ging vooral over het huiswerk. Het is hier erg mooi, en vandaag schijnt zelfs de zon om ons te verwelkomen. Op school valt het hier ook best wel mee. Zoals jullie van mij gewent zijn heb ik me gewoon onzichtbaar gemaakt en wat om me heen gekeken. De jongeren zijn hier veel opener naar elkaar toe en ze kwamen ook een paar keer naar mij toe om dingen te vragen en mij erbij te betrekken. Colette was na de eerste les zomaar verdwenen dus ik was gedoemd om alleen de dag door te komen. Dat is voor mij ook geen ramp. Ik denk dat ik morgen op het groepje afstap die mij vandaag ook heel erg hebben betrokken. Het zal goed voor mij zijn om contacten te leggen en niet steeds in een hoekje weg te kruipen. Morgen zal ik meer schrijven over mijn nieuwe leven.
Ik druk op verzenden en open dan de chat. Paul is online en hij begint gelijk tegen mij te praten.
Paul: Hi
ShySha: Hi
Paul: En hoe bevalt het? Een beetje een leuke schooldag gehad op je nieuwe school?
ShySha: Ja, het is hier heel leuk. En ik voel me hier goed. En vooral voel ik me hier beter dan thuis waar ik toch alleen maar in de weg zit.
Paul: Zou je niet toch stiekem je ouders missen?
ShySha: Misschien, maar nu eerst nog niet. Ik ga eerst genieten, tobben kan de rest van mijn leven ook nog wel.
Paul: Wow! Jij wordt steeds positiever ga zo door!
ShySha: Het is maar een klein dingetje.
Paul: Sorry, ik moet gaan. Ik spreek je later!
ShySha: Doei!
Ik sluit de chat af en plof op mijn bed. Met muziek in mijn oren denk ik na over vandaag, en over hoe het morgen zal worden.