James

Ik keek naar de sterren. Deed ik vaak. Als ik me verveelde. Of als ik aan het bedenken was wie mijn volgende prooi zou worden. Vanuit deze boom keek ik uit op een supermarkt. Het was een simpele supermarkt, veel kleiner dan de meesten in dit gebied. Er kwamen verschillende mensen uit de supermarkt. Ik hoefde niet naar beneden te kijken om te weten of het wel of niet iets waard was. Daar was ik op getraint. Ik kon alles horen. Het geluid van een lange lok haar dat achter een oor geschoven wordt. Hakken die zachtjes op de klinkers tikken. Het giecheltje, als de meisjes nog in de winkel zijn. Daaruit kon ik oordelen of het wel of niet de moeite waard was. Tot nu toe nog niet. Alleen maar oude dametjes die hun houdbaarheidsdatum allang voorbij waren. Of van die gasten die dachten dat ze pas stoer waren als ze knetterstoned waren. Zielig. Ik kon de wiet vanaf hier gewoon ruiken. Hé. Daar. Misschien.. Ik keek voor het eerst die avond weer eens naar beneden. Ik scande de winkel door, voorzover ik die kon zien. De kassa's. Ik kon alleen de helft van de kassa's zien. Er stonden geen interessante personen. Behalve dan.. Daar. Bij de een na laatste kassa. Roodbruin haar.. Krullen.. Een jaar of zestien.. En voor zover ik dat kan zien vanaf hier groene ogen. Precies wat ik zocht vanavond. Ik zou wachten totdat ze langs zou komen en dan: BAM. Geweldig. Dat meisje wat ik vanochtend in de bus had gezien, die was ook niet mis. Een heel ander type dan dat deze was. Deze zag er warmer uit. De ander wat killer, maar toch ook erg aantrekkelijk. Maar dit werd hem vanavond. Mijn toetje. Ze liep de winkel uit. Ik hoorde iedere stap. Ik rook haar haren toen er een windvlaag doorheen streek. Ik grijnsde. Mijn tanden blikkerden in het maanlicht. Ik had nu al trek. Ik likte mijn lippen. Ze liep nu onder de boom door. Ze was iets verder. Ik sprong uit de boom en landde geluidloos. Ik liep stilletjes achter haar aan. Ze liep gracieus. Het zou me niets verbazen als ze aan dansen deed ofzoiets. Ik grijnsde en zette toen mijn serieuze gezicht op. het gezicht waarvan ik wist dat meisjes het aantrekkelijk vonden. Toen versnelde ik iets en tikte ik op haar schouder. Ze draaide zich verdwaasd om. Ik zag de oh-jee-wat-is-die-gast-knap-blik verschijnen en glimlachte mijn glimlach. Ze keek me vragend aan. 'Ja?' zei ze. 'Nou, ik vroeg me af.. Ik ben nogal verdwaald. En ik weet niet of jij hier bekend bent. Maar zou je me kunnen helpen naar het dichtstbijzijnde bushalte?' vroeg ik. Natuurlijk was ik hier wél bekend. Ik wist alle plekjes te vinden. Maar goed. Bij de bushalte was het donker. Er kwam eigenlijk niemand. Tenminste niet bij de dichtsbijzijnde. Ik zag haar twijfelen. Maar ze schudde haar hoofd. 'Nee, sorry. Ik moet naar huis.' zei ze. En ze liep door. Mijn gezicht vertrok in een grimas maar ik probeerde het nog een keer. 'Alsjeblieft?' zei ik. Weer schudde ze haar hoofd. Toen ik haar schouder vastpakte gebeurde er iets wat ik niet had verwacht. Ze draaide zich om en gaf me een knietje. Toen rende ze weg. Ze liet de boodschappentas wel vallen. Ik sloeg dubbel van de pijn.