Colette

Ik zat bij Biologie en ik maakte me ontzettend veel zorgen om Sharon. Ze had deze les met me, en ze was er nu nog steeds niet. En dit was al het derde uur. Toen kwam een van de jongens uit de bus binnen. Het was die ene met krulletjes. Hij glimlachte even naar me, en kwam toen naast me zitten. 'Hoe gaat het nu?' zei hij zachtjes. 'Beter.' zei ik bijna geluidloos. Ik was er verbaasd over dat hij knikte als teken dat hij me gehoord had. Het was echt erg zacht geweest. Kon hij liplezen? 'Hoe heet je?' vroeg hij toen. 'Colette. Colette Barton.' Hij knikte even. 'Hm.. Colette Barton. Klinkt niet erg Engels.' zei hij toen. 'Ik ben hier pas sinds de zomervakantie. Daarvoor woonde ik in Frankrijk.' Oké.. Waarom flapte ik dat eruit. Eigenlijk wist zelfs Sharon dat nog niet. Ze wist eigenlijk niks over me. En nu zat ik gezellig met een wildvreemde over mezelf te praten. Hij knikte weer even. 'En jij? Hoe heet jij?' vroeg ik toen. 'Wiliam Ludlow.' stelde hij zichzelf met een glimlach voor. 'Dat klinkt wel Engels.' zei ik met een flauw glimlachje. Wiliam lachte even en glimlachte toen naar me. 'Ja, dat klopt. Geboren en getogen.' zei hij. Ik wist niets meer te zeggen. De les was nog steeds niet begonnen. De leraar zou wel laat zijn ofzo. 'James heeft je vriendin naar de conciërgerie gebracht en toen zijn we er vandaan gestuurd.' zei Wiliam. Ik knikte even. 'Heb je enig idee waarom ze flauw viel?' vroeg haar toe. Ik schudde mijn hoofd. Ik keek hem niet aan. 'Ik had het idee dat je niet alleen huilde om haar, klopt dat?' zei hij toen voorzichtig. Toen keek ik op, recht in zijn ogen. Ik wist niet wat ik moest denken. 'Misschien.' zei ik toen. 'Je hoeft het niet te zeggen hoor.' zei hij en toen ging de deur open en liep de leraar binnen. Het rare was.. Het was niet dat ik het hem niet wilde vertellen. Als mrs. Greenville niet binnen was gekomen dan had ik het ook gezegd. Ik had hem alles verteld. Maar waarom? Ik kende hem niet, maar waarom wilde ik hem alles over mezelf vertellen? Ik had al verteld dat ik uit Frankrijk kwam, terwijl nog niet veel mensen dat door hadden omdat ik niet bepaald een Frans accent had. Mijn naam zou ook gewoon Engels kunnen zijn, en ten derde interesseerden mensen zich er gewoon niet voor. Was dat het? Wilde ik het hem vertellen omdat hij erin geïnteresseerd was? Was dat een rare reden? Ik wist het niet. Maar ik wist wel dat ik Wiliam best leuk vond. Hij zag er heel erg lief en begrijpend uit. Als iemand die nog liever spijkers zou eten dan dat jou iets zou overkomen.