Wiliam

Het strand ligt er vredig bijj, en ook de zee kabbelt rustig. Het voelt vertrouwt aan. Ik zit ergens in een kleine rots met uitzicht op de zee en het strand. Ik voel me anders dan normaal. En het is zelfs zo erg dat ik het niet kan verwoorden. Ik stotter en kan de juiste woorden niet vinden, dit betekent niet veel goeds. Ik heb geen idee waar dit gevoel ineens vandaan komt. Maar één ding weet ik wel, hoe dichter ik bij Colette in de buurt kom, hoe heviger het gevoel is. Het voelt goed. Maar door het sterke gevoel kom ik nog minder goed uit mijn woorden. En dit moet ik niet hebben in haar buurt. Wat moet ze wel niet van me denken. Dan wordt het ineens; die ene stotteraar. Een bijnaam die ik het liefst niet wil dragen. Het voelt niet goed zo'n bijnaam. Ik wil hier nooit meer weg, ik wil niet naar huis. Het lege kale huis waar de witte muren kil op mij wachten. Laat James maar lekker met haar kletsen, als hij meer wil dan dat vind ik het ook best. Oké dat zeg ik nu wel zo, maar zo voel ik het niet. Tenminste nu eerst nog niet. Ik wil haar no matter what. Al moet ik er letterlijk voor vechten. Al moet ik mensen doden; zolang ik haar maar kan krijgen. Maar nu heb ik eerst dat vreemde gevoel. Dat gevoel laat me dingen doen die ik anders nooit zou doen. De zee neemt een ongerustheid over het gevoel ook niet weg. Ik wil niet dat het is wat ik denk dat het is. Hoe moet het als ik ze erachter komt dat ik een vampier ben. Dan komen de hogere machten mij opzoeken om mij te vermoorden om niet de rest van de vampiergemeenschap te verlinken. De mens is onze grootste bedreiging. Zonder de mens kunnen wij niet leven, en samen met de hogere machten kunnen de mensen ons vermoorden. En datgene waar iedereen wel laconiek over doet met de houten kruizen, en knoflook, dat is juist datgene waar wij vampiers niet over kunnen. Maar omdat iedereen dat weet, zal dat vaak ook het aller eerste zijn wat de mens probeert te doen om ons te bestrijden. Maar zover is het nog niet. Oh ja, ik zat te bedenken hoe het nou moest als Colette erachter komt dat ik niet ben wat zij denkt dat ik ben. Ik wordt er onzeker van. En doordat ik weer steeds meer onzeker wordt, wordt het gevoel ook steeds sterker. Dat gevoel. Ik weet geen andere goede benaming. Dat gevoel laat me dingen zeggen die ik juist niet wil zeggen en laat me de dingen die ik wil zeggen niet zeggen. Het gevoel zit me in de weg. Maar ik weet niet of het nou negatief is. Is dit gevoel verliefdheid? Ben ik nou echt verliefd? Nee, toch? Kan een vampier überhaupt verliefd worden?