~Oké. Ik verwaarloos James.. Maar goed x3~
Toen we eindelijk thuis waren gekomen, ging ik meteen als een balletje op de bank zitten. 'Hoe was.. Oké. Laat ook maar.' zei Liv. Verstandige keuze. Ze maakte thee voor ons beiden, met de overgebleven cupcakes van gister. Het smaakte me niet. Het was stil in het huis. Volgens mij durfde Liv niets te zeggen. Ze was niet erg goed met moeilijke situaties, dat was me al eerder opgevallen. Na een hele lange tijd van stilte ging de deur opeens krakend open. Sharon's hoofd kwam opeens vragend de deur om. 'Oh, hallo.' zei Liv met een glimlach. Sharon glimlachte ook en kwam toen helemaal de kamer in. Ze had een joggingbroek aan en een trui en haar haren zaten in een simpele knot. Ik glimlachte even flauwtjes naar haar. Ze had vast door dat er iets mis was met me. Volgens mij was dat namelijk écht overduidelijk. Sharon kwam naast me op de bank zitten en Liv begon een koetjes en kalfjes verhaal met haar. Ze praatten met z'n tweeën en ik hield me op de achtergrond. Ik kon zien dat Sharon zich totaal niet op haar gemak voelde. Ik nam nog een slokje van mijn thee en zetten toen de mok aan de kant. Ik sloeg mijn armen om mijn knieën en leunde tegen de leuning van de bank. Sharon en Liv hadden het over een concert van een of andere band die ze beiden kenden. Daarna ging het gesprek al gauw over op 'de ideale appeltaart'. Normaal had ik hier best over mee willen praten. Maar vandaag was alles wat niet over dieptrieste dingen ging onzin. Ik wilde niet vrolijk met ze meedoen. Ik wilde verdrinken in mijn zelfmedelijden. Ik had het gevoel dat niemand me snapte. Ik stond op en liep zonder iets te zeggen door naar boven. Ik ging op bed liggen en pakte mijn iPod. Ik ging zo opgekruld liggen als maar mogelijk was en luisterde naar mijn favoriete muziek. Ik had mijn ogen dicht en voelde de tranen over mijn wangen stromen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten