Colette

Ik had op de terugweg echt heel vaak aan Sharon gevraagd of het echt wel goed met haar ging. Ze had me steeds gezegd dat het prima met haar ging, maar toch was ik erg bezorgd. Eigenlijk vond ik het best eng. Ik kende Sharon nog helemaal niet lang, maar ik begon me al echt heel erg aan haar te hechten. Ik begon haar gewoon al als een vriendin te zien. Dat had ik normaal echt niet zo snel. Normaal maakte ik ook gewoon geen vrienden. Toen Sharon had gegaapt toen we thuis waren had Liv haar meteen naar boven gestuurd. Ze was ook erg moe, want ze ging meteen zonder te protesteren. Ik bleef beneden zitten, samen met Liv. We dronken samen thee en Liv had allemaal High Tea koekjes en taartjes gehaald die ochtend. Ook bracht ik nog een kop thee naar Sharon, samen met muffins en koekjes. Toen ik bij haar binnen kwam, sliep ze nog of deed ze alsof. Maar toen was ze kennelijk toch wakker en kletsten we nog even over school en over ons leven thuis. Ik zei nog steeds niets over Frankrijk. Waarom zei ik dat niet? Had ik trauma's aan Frankrijk? Misschien wel.. Maar toch wilde ik nog steeds terug. Of was dat niet waar? Wilde ik nog terug? Ik wist het niet precies. Ik heb nog een tijdje met Sharon zitten praten, totdat Liv me weer naar beneden riep. Daar ging ik op de bank zitten om mijn boek verder te lezen. The Vampire Diaries. Ik was al bezig met hoofdstuk zeven van boek drie toen de telefoon opeens ging. Ik keek naar Liv maar die stond al op en liep naar de oude telefoon. Het was bijna een antiek toestel. Hij was niet mobiel en had zelfs nog een draaiknop. Maar hij deed het en hij zag er cool uit, en daar ging het om. Liv nam op en ik zag dat ze verrast was door de persoon die belde. Ik keek naar haar en lette niet meer op mijn boek. 'Maar.. Ik snap het niet.. Waarom bel je dan? Colette? Ja, Colette is hier.' Ik weet niet waarom maar ik trilde ineens. Ik had mijn boek al weggelegd en bleef als versteend zitten. 'Oké.. Ik roep haar wel..' zei Liv en ze wenkte me. Ik stond nogal wankel op en liep naar de telefoon. Ik pakte hem over van Liv en keek haar even aan. Ze haalde haar schouders op. 'Hallo?' zei ik zachtjes. Ik hoorde opeens een meisje huilen aan de andere kant van de lijn. Ik herkende dit meisjesstemmetje. Heel erg goed zelfs. Er schoot een brok in mijn keel. 'Car?' zei ik zachtjes. 'Carice?' 'Co-Colette?' zei het meisje zwakjes. 'Wat is er?' zei ik. Ik wilde niet weten wat er was.. 'Ch-Chris is.. En mama is..' Ik leunde op het dressoir waar de telefoon op stond. 'Carice, vertel rustig wat er is gebeurd?' zei ik nogal serieus in het Frans. 'Chris is net we-weggelopen. E-En mama is er ook niet. En ik behen alleeheen.' huilde het meisje aan de andere kant van de lijn. Ik slikte even. Chris zou Carice nooit in de steek laten. Dat mama dat nou deed.. Oké. Dat kwam vaker voor na.. Nou ja. Na papa. Maar Chris.. Chris voelde zich altijd erg verantwoordelijk voor Carice. En dat hij nu zomaar weg was gelopen.. Het was raar.. Carice huilde nog steeds aan de andere kant van de lijn. Ik probeerde haar gerust te stellen, maar het werkte nou niet helemaal. Toen hoorde ik de deur open en dicht gaan aan de andere kant en een jongensstem iets zeggen. 'Car?' vroeg hij. Hij klonk niet als zichzelf. Hij klonk alsof hij iets gebruikt had. Iets had gedronken. Toen hoorde ik iets vallen. Het was waarschijnlijk de telefoon, want de klap was nogal hard. 'Chris?' zei ik nogal geschokt. 'Huh? Colette? Heb je Colette gebeld? Waarom dan? Huh?' hoorde ik Chris wat lacherig zeggen. Carice huilde nog steeds op de achtergrond. Ik hoorde hoe de telefoon werd opgepakt en hoe er iemand nogal zwaar in ademde. 'Hé, Col. Is het leuk daar in Engeland?' zei hij met dubbele tong. 'Chris.. Heb je gedronken?' zei ik verbaasd. Chris dronk niet. Chris was verantwoordelijk. Dit was Chris niet. Na een tijdje adem te halen antwoorde hij. 'Maak je maar niet druk. Alles komt goed. Het is hier allemaal prima. Doeg.' Tuut tuut tuut.